سیره اخلاقی امام رضا علیه السلام:

 اخلاق فردی:

 ادب:

 اخلاق ، یکی از عناصر مهم شخصیت انسان است ، وکاشف کیفیت ذات ،و درون اوست . امام رضا علیه السلام به اخلاق عالی وممتاز، آراسته بودند، وبدین سبب دوستی عام وخاص را ، به خود جلب کردند، همچنین انسانیت آن حضرت، یگانه و بی مانند بود ، و درحقیقت تجلی روح نبوت ، ومصداق رسالتی بود که خود آن حضرت ، یکی ازنگهبانان وامانت داران ووارثان اسرار، آن به شمار می رفت . ازابراهیم بن عباس صولی ¹ نقل شده ، که گفته است:

 من ابوالحسن الرضا علیه السلام راهرگز ندیدم درسخن گفتن ، با کسی درشتی کنند.

 من ابوالحسن الرضا علیه السلام را هرگز ندیدم سخن کسی را پیش از فراغ از آن ، قطع کند.

 هرگز درخواست کسی را ،که  قادر به انجام دادن آن بود، رد نفرمودند .

 هرگز پاهای خود را ، جلو همنشین ، دراز نمی کردند.

 هرگز دربرابر همنشین تکیه نمی کردند.

 هرگز اورا ندیدم ،که غلامان وبردگان خود را بد گویند.

 هرگز او را ندیدم ، که آب دهان بیندازند.

 هرگز او را ندیدم ، که قهقهه بزند ، بلکه خنده اش تبسم بود.

تا آنجاکه می گوید: هرکه بگوید درفضلیت،کسی را مانند او دیده،ازاو باور نکنید.²

 

محقق: طاهره بهره مند

-1ازاصحاب رضا علیه السلام بود

-2محمد باقر مجلسی ، المکتبه الاسلامیه ،تهران ، 1371 ، ص 90 -91 ، علی بن عیسی ، الاربلی ، کشف الغمه ، ج 3 ، ص 156 - 157

  

نوشته شده در دوشنبه 29/6/89ساعت 11:17 صبح توسط صبا نظرات ( ) | |